” ကိုၾကီးရယ္ ထမင္းဖိုးေလးသနားပါ”
ေခၚသံနွင့္အတူ ခပ္ငယ္ငယ္ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ကြ်နု္ပ္ေရွ့နွုဳိက္ ဘြားခနဲ ေရာက္လာသည္။ ရုပ္ရည္က သနားကမား၊ အ၀တ္အစားက စုတ္စုတ္ျပတ္ျပတ္၊ ဆံပင္က ဘိုသီဘတ္သီႏွင့္။ ၾကည့္ရသည္မွာ အခ်ဳိးမေျပလွ။ အသက္က (၁၀)နွစ္ပင္ ျပည့္ဦးမည္မထင္။ အေရးထဲ သူ့ကိုယ္သင္းနံ့က ကြ်နု္ပ္၏ ႏွာေခါင္းထဲသိ့ု စူးခနဲ။ခြက္စုတ္ကေလးတစ္လုံးႏွင့္ ညစ္ေပေနေသာ လြယ္အိတ္ကို စလြယ္သိုင္းကာ ကြ်န္ုပ္ထံသို့ ေရာက္လာျခင္း ျဖစ္သည္။ ထမင္းအေတာ္ဆာေနပံုလည္း ေပၚသည္။ သို့ေသာ္ ထိုေကာင္မေလးမွာ ေျခလက္အဂၤါအစံုအလင္ႏွင့္။ မ်က္စိလည္းျမင္သည္၊ နားလည္းမကန္း။ အဘယ့္ေၾကာင့္ ေတာင္းရမ္းစားေသာက္ေနရသနည္းဟု ကြ်န္ုပ္စိတ္ႏႈိက္ စဥ္းစားမိသည္။ ကြ်န္ုပ္မွာ ပိုက္ဆံပါလာသည္က အမွန္၊ ထုိေကာင္မေလးကို သဒါၶသက္မိသည္ကလည္း ဧကန္။ သို့ေသာ္ ေပးကမ္းသင့္ေလာ၊မသင့္ေလာ ကြ်န္ုပ္မွာ ခ်င့္ခ်ိန္ရသည္။ ထို့ေၾကာင့္ ေမးျမန္းစံုစမ္းၾကည့္မိသည္။ ဘာ့ေၾကာင့္ ေတာင္းရမ္းစားေသာက္ရသလဲဟု။ ေဆးမ်ားေကြ်းျခင္း ခံထားရေသာေၾကာင့္ေပေလာ၊ ဂုိဏ္းဂနတစ္ခုခုမွ ခိုင္းေစျခင္းခံရေသာေၾကာင့္ေပေလာ ေတြးေတာမိ၏။ သို့ေသာ္ မွန္းခ်က္နွင့္ႏွမ္းထြက္ တက္တက္စင္ေအာင္လြဲေပသည္။ ထိုေကာင္မေလး၏ေျပာျပခ်က္အရ မည္သို့မွ်မဟုတ္၊ ေတာင္းရမ္းစားေသာက္ရသည္္မွာ အဆင္ေျပေၾကာင္း၊တစ္ေန့တစ္ေန့ ႏွစ္ေထာင္ သံုးေထာင္ ပ်မ္းမွ်ရရွိေၾကာင္း၊ တစ္ခါတစ္ရံ ထမင္းက်န္ဟင္းက်န္မ်ားပင္စားရေၾကာင္းသိရ၏။ ထုိငယ္ရြယ္ဖ်တ္လတ္ပံုရေသာ ေကာင္မေလး အဘယ့္ေၾကာင့္သူေတာင္းစားဘ၀ကို ခံုမင္ေက်နပ္ေနရသနည္း။ အေၾကာင္းရင္းမွန္ကား ကြ်န္ုပ္တုိ့ေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္၏။ အထူးသျဖင့္ ျမန္မာ့စိတ္ဓာတ္၊ ေပးကမ္းစြန့္ၾကဲလိုေသာ စိတ္ဓာတ္ေၾကာင့္ပင္ျဖစ္၏ ။ ေပးသင့္ေပးထုိက္သူကိုေရာ၊ မေပးသင့္မေပးထုိက္သူကိုပါမက်န္ အကုန္ေပးကမ္းလုိေသာ ကြ်န္ု္ပ္တုိ့ေၾကာင့္ျဖစ္၏။ ထုိ္သူငယ္မေလးကို နစ္မြန္းေစခဲ့ေသာ တရားခံမွာ ကြ်ုန္ုပ္တုိ့ကုိယ္တုိင္ပင္။ မသိသားဆိုး၀ါးစြာျဖင့္ ကြ်ုန္ပ္တုိ့မုိက္ေနျခင္းသာ။ ယခုအခါမွ အျမင္မွန္္ရရွိေတာ့သည္။ ထုိ္ေကာင္မေလးကို ဆက္လက္မနစ္မြန္းေစရန္ ကြ်န္ပ္ ကယ္တင္ရေပေတာ့မည္။ ထို့ေၾကာင့္ ကြ်ုနု္ပ္ ပင့္သက္တစ္ခ်က္ ရွဴရွဴိက္ကာ ေလပူတစ္ခ်က္ မႈတ္ထုတ္လုိက္သည္။ ကြ်ုန္ုပ္၏္ စိတ္သည္လည္း တည္ျငိမ္လ်က္ ရွိ၏။ ေနာက္ဆံုးႏႈိက္ အရဲစြန့္ကာ ထုိ္ေကာင္မေလး၏ ဘ၀ေရွ့ေရးအတြက္ စကားတစ္ခြန္းကို ရင္ထဲအသည္းထဲမွေန ဖြင့္ေျပာလုိက္မိေတာ့ပါသည္။
” ကန္ေတာ့ပါေသးရဲ့ “

Taung Tha Man Inn Lake view

Once at U Pain Bridge….!